Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Κραυγή Βοηθείας

Κραυγές βοηθείας στα ήσυχα στενά αυτής της πόλης...
Όσο περνάει ο καιρός θα ακούγονται όλο και πιο πολλές.
Όλο και πιο δυνατές.Όλο και πιο συχνές.
Γιατί άνθρωποι είμαστε και κάποτε φτάνει η στιγμή που λυγίζουμε.
Φτάνει η στιγμή που ερχόμαστε στα όρια μας.
Φτάνει εκείνη η γαμημένη στιγμή της απόγνωσης.

Το χειρότερο όμως είναι αν αυτή η στιγμή σε βρει μόνο.
Και δεν εννοώ χωρίς κάποιον δίπλα σου, 
αλλά χωρίς κάποιον μέσα στην καρδιά σου.
Γιατί η μοναξιά εκεί ζει...
Και τρέφεται με την ανάγκη σου γι' αγάπη.

Μην απορήσεις, λοιπόν, αν μια μέρα η κραυγή που 
φτάνει στα αυτιά σου έρχεται από το ίδιο σου το 
στόμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου